Jak podaje blogger OrbisCatholicus podczas wczorajszej audiencji niemiecki przedsiębiorca p. Diter Philippi ofiarował tiarę Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI. Co ciekawe, tiara ta powstała w Bułgarji, w prawosławnej pracowni liturgicznej, a ofiarodawcy podkreślali, że gest ten ma służyć jedności między katolikami a prawosławnymi. Piękny strzał w akukumenistów postulujących ograniczenie prymatu biskupa Rzymu jedynie do kwestyj honorowych !! Gratulacje !!
Tiara to papieska korona składająca się z trzech diademów symbolizujących Trójcę Przenajświętszą oraz potrójną władzę - nauczycielską, kapłańską i pasterską, jaką sam Jezus Chrystus przekazał św. Piotrowi i jego następcom.
Dłuższy tekst na temat historji, obecności tiary w papiestwie oraz jej nieobecności w posoborowiu znajdą Państwo w „Zawsze wiernych”
Cieszmy się z tego miłego gestu. Wprawdzie w herbie papieskim Benedykta XVI tiary nie ma – jest tylko mitra biskupia, ale triregnum pojawia się czasem, można by rzec coraz częściej jako dopełnienie do Murzyna z Fryzyngi, niedźwiedzia św. Korbiniana oraz muszli z sanktuarjum św. Jakóba w Santiago de Compostela. Po raz pierwszy niejako oficjalnie zaprezentowano ją w październiku 2010 r. jako element dywanu rozwiniętego z okna, z którego przemawiał Ojciec Święty na Watykanie.
Od dekady niewielki kościółek pw. Świętego Benona na Nowem Mieście jest jedynem miejscem regularnych celebracyj liturgji trydenckiej w lewobrzeżnej Warszawie. W ostatnią niedzielę nasz duszpasterz, o. Krzysztof Stępowski CSsR ogłosił, że postanowiono o przeniesieniu „grupy indultowej” do innej świątyni , do parafji pw. Świętego Klemensa Dworzaka przy ul. Karolkowej. Przyjdzie jeszcze czas na szerszą analizę tej szokującej decyzji w najbliższej przyszłości. Dziś natomiast chciałbym przypomnieć wydarzenia sprzed niemal dokładnie 5 lat. Obchodziliśmy wówczas jubileusz 10 lat od rozpoczęcia indultu kard. Glempa w Warszawie.
W rocznicową niedzielę Świętej Trójcy ojciec Stępowski celebrował uroczystą Mszę z diakonem i subdiakonem a kazanie wygłosił JE x. bp Piotr Jarecki…
Przybyły na te obchody ks. bp Piotr Jarecki wygłosił homilię, w której dobitnie podkreślił, iż grupa gromadząca się w kościele św. Benona jest cząstką Kościoła, a liturgia tradycyjna jest liturgią Kościoła. Zadeklarował również chęć opanowania rytu trydenckiego, aby czasami móc celebrować mszę według mszału św. Piusa V dla tradycjonalistów, gdyż jak zaznaczył mają oni prawo oczekiwać, iż biskup będzie sprawował dla nich mszę w tym obrządku do jakiego są oni przywiązani.
Tegoroczna niedziela Świętej Trójcy przypada na 19 czerwca. Nic mi nie wiadomo, by planowano na ten dzień uroczystą Mszę, tudzież by bp Jarecki lub inny z warszawskich biskupów planował zaskoczyć nas swoją obecnością i wypełnieniem zobowiązania z 11 czerwca 2006 r. Grupa indultowa nie będzie miała powodów do radości na kilka dni przed przenosinami. Ponadto, zgodnie z polską tradycją i kulturą, stypy nie urządza się w niedzielę.
Zapowiada się, że w najbliższych miesiącach zostanie wyświęconych na kapłanów kilku naszych rodaków, którzy zamierzają celebrować Najświętszą Ofiarę w rycie klasycznym, a nauczać będą wiernych prawdziwej i świętej wiary katolickiej, a nie jej posoborowego rozwodnionego ersatzu.
Najważniejszą uroczystością będą z pewnością pierwsze w Polsce tradycyjne święcenia kapłańskie od czasów "posoborowej odnowy Kościoła". Dojdzie do nich 4 czerwca w kościele pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Krakowie. Tego dnia o godzinie 9:00 diakon Marek Grabowski FSSP zostanie wyświęcony na kapłana przez JE biskupa Tadeusza Pieronka. Wspierajmy czcigodnego Diakona modlitwą przez pozostające do uroczystości dwa tygodnie! Bliższe informacje o osobie Diakona Marka znajdują się na stronie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra
Można przekazać wsparcie materialne na organizację uroczystości wpłacając pieniądze na konto Fundacji Constitues Eos: 33 1540 1115 2111 6011 8561 0001 (w tytule wpłaty należy wpisać: "święcenia").
Msza prymicyjna Xiędza Grabowskiego odbędzie się w niedzielę 5 czerwca 2011 roku o godzinie 10.30 w kościele Św. Krzyża w Krakowie.
Tradycyjnie jak każdego roku pod koniec czerwca odbędą się święcenia diakonów Bractwa Świętego Piusa X. W tym roku wśród nich w Zaitzkofen znajdzie się nasz rodak x. Dawid Wierzycki. Uroczysta Msza prymicyjna Xiędza Dawida została zaplanowana na sobotę 16 lipca w kościele p.w. Niepokalanego Poczęcia N.M.Panny w Warszawie-Radości. Zapewne odbędzie się ona w godzinach przedpołudniowych.
Z kolei należący do Instytutu Dobrego Pasterza subdiakon Sergiusz Orzeszko przyjmie święcenia diakonatu 25 czerwca 2011 r. w kościele św. Eligiusza w Bordeaux z rąk Jego Eminencji Dariusza kardynała Castrillóna Hoyosa. Oznacza to, że możliwe są jesienią kolejne święcenia kapłańskie Polaka !
Wspomnę też, że przynajmniej jeden z diakonów, którzy uzyskają święcenia kapłańskie w zwyczajnej formie rytu rzymskiego, planuje celebrację trydenckiej prymicji. Nie czuję się jednak upoważniony do upubliczniania jako pierwszy szczegółów związanych z temi uroczystościami.
Nie podzielam zasadniczo pozytywnych opinij, jakie opublikowano w naszych kręgach po ogłoszeniu instrukcji wykonawczej „Universae Ecclesiae” do Motu Proprio „Summorum Pontificum”. Wprawdzie dokument ten w żadnym wypadku nie jest naszą porażką, ale trudno nazwać go istotnem ułatwieniem dla powrotu liturgji tradycyjnej do naszych świątyń.
Trzy miesiące temu, we wpisie W obronie „Summorum Pontificum” postulowałem, aby w nowym dokumencie Stolicy Apostolskiej zostały poruszone w szczególności takie kwestje jak:
doprecyzowanie, jaka liczność grupy wiernych proszących o Mszę w rycie klasycznym jest wystarczająca, by biskup był zobowiązany ją zorganizować,
zobowiązanie biskupów do wprowadzenia nauki klasycznej liturgji w seminarjach duchownych oraz do prowadzenia katechez dla wiernych,
zobowiązanie biskupów do zapewnienia środków materjalnych służących uroczystemu i godnemu odprawianiu Mszy,
rozliczenie biskupów z informacyj przedłożonych o sposobie realizacji MP SP w trzy lata od wejścia w życie dokumentu.
Żadna z tych kwestyj nie została rozwiązana w „Universae Ecclesiae” w sposób wystarczający. Najważniejszy zapis Instrukcji to z naszego widzenia punkt 15
"Grupa wiernych może być określona jako trwale istniejąca (“stabiliter existens”) zgodnie z sensem art. 5, par. 1 motu proprio Summorum Pontificum wówczas, gdy składa się z osób należących do określonej parafii, które, nawet już po opublikowaniu motu proprio Summorum Pontificum łączą się z powodu swej czci dla Liturgii w usus antiquior i które proszą, by mogła ona być celebrowana w kościele parafialnym, w oratorium albo kaplicy. Taka grupa może składać się również z osób należących do różnych parafii lub diecezji, które gromadzą się w powyższym celu w konkretnym kościele parafialnym, kaplicy albo oratorium."
który tak naprawdę powinien mieć zastosowanie do indultów Jana Pawła II celebrowanych na mocy motu proprio Ecclesia Dei na szczeblu diecezjalnym, a nie Mszy parafjalnych odprawianych na mocy Summorum Pontificum. Powinniśmy znajdować się już o szczebel niżej w strukturze kościelnej. Niestety, nie jesteśmy.
Szczerze mówiąc, nie widzę w Universae Ecclesiae skutecznych narzędzi umożliwiających szybkie poradzenie sobie ze złą wolą proboszczów i biskupów, które skutkują według xiędza prałata Pozzo ogromną liczbą skarg napływających do watykańskiej komisji Ecclesia Dei. Jeśli jakieś prawo jest niewykonywane, legislator nie powinien powtarzać jego zapisów w aktach niższego rzędu lecz wyrazić swą wolę dobitniej. Jak ? Na przykład:
przypominając, że Summorum Pontificum nie jest wyjątkiem, wyłomem w nauczaniu Kościoła lecz dopełnieniem do niego wynikającym z kryzysu posoborowego,
nakazując odprawianie cotygodniowej i świątecznej Mszy w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w każdym dekanacie diecezji,
wydając instrukcje szczegółowe do posoborowej odmiany rytu rzymskiego, które stopniowo upodobniałyby go do Mszy Jana XXIII,
obwieszczając jako normę prawną odwoływanie ze stanowisk biskupów, na których wpłynie określona liczba skarg z różnych części diecezji.
Porównajmy tymczasem zapisy paragrafu 21: Ordynariusze są usilnie proszeni o zapewnienie kapłanom okazji uzyskania adekwatnego przygotowania do odprawiania liturgii w formie nadzwyczajnej. Dotyczy to zwłaszcza Seminariów, gdzie przyszli kapłani powinni otrzymać odpowiednia formację, włącznie z nauką łaciny, oraz - jeżeli okoliczności za tym przemawiają - możliwość nauki formy nadzwyczajnej rytu rzymskiego.
z treścią Konstytucji Apostolskiej Veterum Sapientia tj. O podniesieniu studium języka łacińskiego z 22 lutego 1962 r. Dokument ten poleca biskupom, by kształceni przez nich klerycy poznali biegle łacinę, zanim zostaną wyświęceni na kapłanów. Albo z par. 54 Konstytucji o Liturgji Świętej Soboru Watykańskiego II „należy zadbać, aby wierni umieli wspólnie odmawiać lub śpiewać także w języku łacińskim stałe części Mszy świętej dla nich przeznaczone.”.
Wnioski z porównania tych dokumentów nie są optymistyczne, nieprawdaż ?
Pamiętajmy również, że wrogowie Summorum Pontificum zrobią wszystko, co w ich mocy, by torpedować przywracanie Mszy przedsoborowej do naszych kościołów. W Polsce być może posłużą się zapisami paragrafu 19:
„Wierni, którzy proszą o Msze św. w formie nadzwyczajnej, nie mogą w żaden sposób popierać albo należeć do grup, które okazują się być przeciwko ważności bądź prawomocności Mszy św. i Sakramentów celebrowanych w formie zwyczajnej albo przeciwko Biskupowi Rzymu jako Najwyższemu Pasterzowi Kościoła Powszechnego.”
„O sprawowanie liturgii w formie nadzwyczajnej nie mogą prosić grupy przeciwne Soborowi Watykańskiemu II” , co obszernie skomentował mój zacny e-Kolega z blogosfery Jacques Blutoir w swoim wpisie z dnia 14 maja br.
Im dłużej przyglądam się ideom indultów wydawanych na potrzeby wiernym, tem większą odczuwam rezerwę względem nich. Bowiem liturgja przynależąc Kościołowi, inne prawa i obowiązki określa dla świeckich, a inne dla duchowieństwa. Grupy wiernych proszących o jakąś formę Mszy Świętej zbliżają się niebezpiecznie blisko rahnerowskiej, a więc heretyckiej, koncepcji powszechnego kapłaństwa wiernych, w której celebrans jest tylko wykonawcą woli wspólnoty a nie ofiarnikiem działającym w osobie Chrystusa. Z drugiej zaś strony podtrzymuje to posoborową, również nieortodoksyjną koncepcję liturgji jako służby wspólnocie stawiającej Boga na dalszym planie. Universae Ecclesiae wprost w punkcie 8 wskazuje, że celem Summorum Pontificum jest:
a) ofiarowanie wszystkim wiernym liturgii rzymskiej w usus antiquior, jako skarbu do najstaranniejszego zachowania;
b) zagwarantowanie i realne zapewnienie używania nadzwyczajnej formy wszystkim tym, którzy tego pragną – w takim rozumieniu, że używanie liturgii rzymskiej obowiązującej w 1962 jest prawem danym dla dobra wiernych, a więc ma być interpretowane w sensie przychylnym dla wiernych, którzy są jego głównymi adresatami;
c) sprzyjanie pojednaniu wewnątrz Kościoła.
Arcybiskup Marceli Lefebvre, gdyby żył, z pewnością zapytałby, czemu celem podstawowym Summorum Pontificum nie jest ponowne upowszechnianie liturgji, poprzez którą w doskonały sposób oddawana jest Bogu należna Mu cześć. Pomijanie tej oczywistości jest sposobem na przemilczanie prawdy o posoborowej deformie liturgicznej, która przeniosła akcent z teocentryzmu na antropocentryzm. „Reforma reformy” dokonywana przez Ojca Świętego Benedykta XVI i jego współpracowników powinna obalić ten fundament posoborowia. Od tego zależy jej szansa na sukces. Bóg musi być na pierwszem miejscu. Kościół musi działać ad maiorem Dei gloriam.
W weekend zawrzało w mediach polskojęzycznych. Aktywiści Gazety Wyborczej odkopali w serwisie youtube
film stanowiący relację ze spotkania ze znanym reżyserem Grzegorzem Braunem (m.in. cykl „Errata do biografii”, „Plusy dodatnie, plusy ujemne”, „Marsz wyzwolicieli”), jakie odbyło się w dniu 11 kwietnia br. na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Spotkanie miało na celu promocję filmu „Eugenika w imię postępu”, ale szczególne zainteresowanie wzbudził inny wątek poświęcony osobie abp. Józefa Życińskiego.
Grzegorz Braun znany jest ze swego negatywnego stosunku do zmarłego Metropolity Lubelskiego, zatem zagajenie tego tematu można uznać za swoiste zamachanie czerwoną płachtą przed bykiem szarżującym na corridzie. No i stało się! Demaskator Lecha Wałęsy w kilkuminutowej wypowiedzi użył m.in. takich sformułowań: "Józef Życiński, jako uczestnik życia publicznego w Polsce, było kłamcą i łajdakiem. Łajdactwem nazywam przyczynianie się do szerzenia zamętu wśród bliźnich i rodaków" czy: „Występy publiczne Józefa Życińskiego na łamach antypolskich, antykatolickich gazet, jak na przykład emitowana przez gwiazdę śmierci z ulicy Czerskiej w Warszawie Gazeta Wyborcza - przyczyniały się do szerzenia zamętu” albo: „Józef Życiński podający się za biskupa katolickiego …” oraz oskarżył zmarłego o współpracę ze służbami bezpieczeństwa PRL pod pseudonimem TW Filozof.
Trudno nazwać te słowa głęboko chrześcijańskiemi. Pan Braun popełnił błąd - nie kopie się leżących, zwłaszcza na cmentarzu. Ale co do meritum, ma rację. Niestety. Zmarły był arcyszkodnikiem. Trudno zanegować ten fakt, choćby i szanując jego wybitną inteligencję i wielowymiarowość. Abp Życiński był naszym najwybitniejszym przeciwnikiem w Polsce. Bo wiedział, o co jest gra. I nawet – zachowywał się, jakby był „za a nawet przeciw”.
Sprawa ta nieco przypomina niedawną „aferę negacjonistyczną” biskupa Ryszarda Williamsona, z tem, że zdecydowanie łatwiej byłoby bronić poglądy Brauna po oczyszczeniu ich z niepotrzebnego ładunku emocjonalnego. Nie mam tu najmniejszego zamiaru kwestjonowania istnienia komór gazowych w Auschwitz, lecz wskazuję jedynie na mechanizm medialny. Tymczasem niektórzy nadgorliwi interpretatorzy wypowiedzi Brauna wręcz sugerują, jakoby nie uznawał on ważności święceń biskupich Życińskiego. Nic z tych rzeczy – zwrot „podający się za biskupa katolickiego” daje nam następujące odniesienie: gdyby Józef Życiński był biskupem katolickim, to postępowałby mniej lub więcej tak jak biskupi katoliccy. Przykłady weźmy od kanonizowanych świętych i błogosławionych: abp Józef Pelczar, abp Zygmunt Szczęsny Feliński, abp Antoni Nowowiejski. Czy zachowania śp. abpa Życińskiego choć ocierały się o te przykłady ?
Ale nie to jest najważniejsze w affaire Braun. Jak myślą Państwo, czemu ona wybuchła ? Przecież samego p. Brauna można było zdyskredytować po lutowych wypowiedziach nt. „układu wrocławskiego”. A przecież je przemilczano. Czy możliwe jest, że dopiero w miesiąc po lubelskim wykładzie stażyści Aborczej obejrzeli sobie filmik na youtubie i spisali swe wrażenia ? Nie mogę wykluczyć takiego rozwiązania, ale gdyby tak było, świadczyłoby to bardzo źle zarówno o aktywie GW jak i o organizatorach spotkania, którzy powinni przejrzeć materjał wrzucany do Internetu i go po prostu … ocenzurować, dla dobra swego i swoich przyjaciół politycznych. Nie wydaje mi się również, by michnikowcy chcieli zareklamować nowy film p. Brauna „Eugenikę”. Nie ma też sensu twierdzenie, że ktoś miał życzenie zniszczenia niezbyt przecież ważnego koła myśli politycznej na uniwersytecie. Zatem o co toczyła się ta gra ? Jedyne trofeum, jakie przychodzi na myśl, to wakujący od śmierci Życińskiego stolec metropolity lubelskiego i Kanclerza KULu. Nie wykluczałbym, że środowiska „katolicyzmu otwartego” chcą poprzez tę sprawę wywołać nacisk na Stolicę Apostolską, sugerując, że następcą Życińskiego powinien zostać człowiek silnej ręki szanujący spuściznę po zmarłym. Czyli: ich człowiek.
Podsummowując: trudno jest bronić Pana Grzegorza Brauna, albowiem ostrością i nieostrożnością swej wypowiedzi zrobił on niedźwiedzią przysługę swoim przyjaciołom politycznym. O ile „afera negacjonistyczna” przez swój ogólnoświatowy wymiar, mogła w istotny sposób przyczynić się do widocznej zmiany kursu w lewo przez Ojca Świętego Benedykta XVI, to affaire Braun może mieć jakieś skutki lokalne. Natomiast pragnę z całą mocą potępić objawiające się tu i ówdzie prawicowe listki figowe, które przy okazji tej awantury wchodzą pod skrzydła organu Adama Michnika. Rekrutacje na Czerskiej trwają – po Hallu, Wierzbickim, Michalskim kolejni pragną awansować do miana „ludzi rozumnych”. Ale nic nie ma za darmo. Nasze saloniki i salony są zbiorami rozłącznemi.
